Bir kolajdan yola çıkan bu sergi, kolajda toplanan ikonları tek tek ve kümeler halinde başka tablolara ayırınca, kolajdaki ikonlardan tablolardaki ikonlara geçiyoruz. Sanat tarihinde yapılan bir yolculuk da var bu sergide. Beckett, bütün gizemiyle kendi oyunlarından birindeki sahnenin içinde; Sarkis, Vermeer ile buluşarak, Vermeer’in tablosu içinde ve kendi nesneleri arasında; Sevim Burak otomobiliyle; Godard, Serseri Aşıklar’dan bir sahneyle yeniden ikonlaşıyorlar. İkonun temelinde, ahşap üzerine boyanmış yüzler olduğunu anımsayalım. Okumuşoğlu’nun imgeleri, bilgisayardan “kesilip” ahşap üzerine “yapıştırılmış”. Yeni bir ikona yapma tekniği ile de karşı karşıyayız burada. Okumuşoğlu, bir eliyle, Sgt. Pepper’s Lonely Heart Club Band’in kapağından yola çıkarak, ikonlarını tek bir tabloda buluşturmuş; öbür eliyle de estetik amaçlarla ahşap ile sayısal teknolojiyi buluşturmuş. Sayısal teknolojinin ahşapla buluşması, talaş kokuları içinde gerçekleşiyor; bilgisayar teknolojisinin ince sanal hesapları, ahşap oymacılığın ince ve kalın ustalıkları; kireç ve ahşabın organik dokusuyla buluşuyor. İçerik ile biçimin özgünce buluşturulduğunu görüyoruz bu sergide. Sanatçı, kişisel ikonalarını özgün ve çağcıl bir teknikle yapmış. Bu nedenden dolayı, serginin sonunda, çıkış noktası olan içerikten, Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band albümü kapağındaki kolajdan çok uzaklara taşıyor bizi Okumuşoğlu: herşeyden öteye, bu sergiden geriye çok çarpıcı bir estetik kalıyor. Sayısal teknoloji ile ahşabın uyumlu buluşması. Bilgisayarın faresini oynatan sanatçının eli ile beyni, ahşabı kesmeye, oymaya, kireçlemeye koyuluyor sonra. En sonunda, bitirilmiş, çerçevelenmiş tablolarda, bilgisayar ekranı ile heykeltraş stüdyosunun estetik uyumu asılı duruyor.